Over
19153
page-template,page-template-full_width,page-template-full_width-php,page,page-id-19153,theme-stockholm,qode-social-login-1.1.2,qode-restaurant-1.1.1,stockholm-core-1.0.8,woocommerce-no-js,select-theme-ver-5.1.5,ajax_fade,page_not_loaded,side_area_uncovered,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.2,vc_responsive

Over

de koffietenten & de fotografe
Het fenomeen
DE HAAGSE KOFFIETENTEN

Een koffietent of koffiehuis is, zoals Harrie Jekkers mooi beschrijft, ‘een houten keetje van vijf bij zes meter waar alle problemen van de wereld inpassen, en die worden door de arbeiders met een bakkie pleur eventjes opgelost en geanalyseerd in een paar seconden.’

Inmiddels zijn er verschillende koffiehuizen, koffietenten en koffiekiosken van verschillende groten. Maar nog altijd is het dé plek om werk te vinden, om wereldproblemen op te lossen en uiteraard om een bakkie pleur te drinken en broodje bal te eten.

Haagse
KÂHWE KAK

Dat de koffietenten in Den Haag nog bestaan is eigenlijk wel een wonder. Vroeger stonden ze in heel Nederland. Het salaris in de kroeg uitbetalen bleek niet zo’n verstandig idee, dat verplaatste zich naar de koffietent. En toen kwam de bank. De koffietenten verdwenen in heel Nederland, behalve in Den Haag.

Den Haag is niet alleen de stad van vrede en recht maar ook de stad van verschillen. Van zand en veen, van Hagenees en Hagenaar en van arm en rijk. De kâhwe kak in Den Haag wilde het niet hebben dat de arbeiders hun lunch nuttigden in hun keuken. De arbeider was dus genoodzaakt ergens anders zijn broodje te eten. De koffietent boodt uitkomst. Men genoot er van eigen lunch en een betaalbaar bakkie pleuâh.

Publicaties

Het boek ‘Bakkie Pleuáh’ is nu te koop. 196 pagina’s vol met foto’s, quotes & info van en over Haagse koffietenten.

DE FOTOGRAFE

MILENE VAN ARENDONK

Milene (1985) is een documentaire fotografe uit Den Haag. Ze is gek op ‘haar’ stad en brengt haar liefde graag over aan anderen.  Met haar fotografie registreert ze wat uit het straatbeeld dreigt te verdwijnen. Maar ook wat haar opvalt en vaak het oog van anderen ontglipt. Milene wordt aangetrokken door het vreemde in het normale, door de perfecte imperfecties en het ‘gewone’ dat gevaar loopt te verdwijnen.

Naast het vastleggen van de koffietenten zet ze zich ook in om van de koffietenten een Haags Cultureel Erfgoed te maken. Met pijn in haar hart ziet ze de broodjes bal veranderen in Surinaamse barra en bakkies pleuâh in latte machiato’s.